تحریم سرکوبگران مردم کوبا

نمایی از شهر هاوانا با ساختمان کنگره ملی در پس‌زمینه، پس از خاموشی سراسری در هاوانا، کوبا، ۲۶ اسفند ۱۴۰۴.

رژیم کمونیست کوبا همچنان تهدیدی جدی برای امنیت ملی ایالات متحده و ثبات نیمکره غربی محسوب می‌شود. در حالی که مردم کوبا رنج می‌برند، خانواده کاسترو و نزدیکان آنها در وزارت کشور سرکوبگر کوبا همچنان به کنترل کامل خود بر اقتصاد این جزیره ادامه می‌دهند و منابع را به نفع گروه کوچکی از نخبگان رژیم احتکار می‌کنند.

در واکنش مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، پنج نهاد و یک فرد را که فعالیت‌های‌شان از خدمات مالی، فلزات و معادن، و بخش‌های انرژی رژیم کوبا پشتیبانی می‌کند و بخشی از شبکه‌هایی هستند که تهدیدهای رژیم را برای امنیت ملی ایالات متحده پیش می‌برند، تحریم کرد.

در میان افراد تحریم‌شده فیدل ارنستو کاسترو کالیس نوه رائول کاسترو، بانک خارجی کوبا، و چهار نهاد که از منابع طبیعی یا ذخایر انرژی کوبا به نفع رژیم سوءاستفاده می‌کنند، وجود دارند.

آقای روبیو در مصاحبه مطبوعاتی اخیر خود اعلام کرد: «کوبا در حال حاضر به دلیل سیاست‌های فاسد خود، یک کشور شکست‌خورده است.» او افزود: «کوبا از [نیکلاس] مادورو نفت رایگان دریافت می‌کرد. مادورو به معنای واقعی کلمه نفت مردم ونزوئلا را می‌دزدید و آن را رایگان به کوبا می‌داد.» اما رژیم به جای تأمین سوخت مردم کوبا، آن نفت را می‌گرفت و بخش عمده آن را به صورت نقدی می‌فروخت که برای پر کردن خزانه شخصی آنها استفاده می‌شد.

آقای روبیو اعلام کرد: «این دیگر اتفاق نمی‌افتد. آنها دیگر نفت ونزوئلا را نمی‌دزدند و آن را رایگان دریافت نمی‌کنند.»

وزیر امور خارجه آمریکا توضیح داد که در همین حال، خاموشی‌های قابل توجهی در کوبا به دلیل تجهیزات قدیمی که به دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ برمی‌گردد، ادامه دارد. رژیم به طور مداوم در سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های کشور شکست خورده است. آقای روبیو گفت: «تنها راه حل و پاسخ به کوبا - و ما آماده‌ایم تا نقشی سازنده در این زمینه ایفا کنیم - این است که خود را در مسیری برگشت‌ناپذیر به سوی تبدیل شدن به یک کشور عادی و کارآمد» و در عین حال دموکراتیک قرار دهد.

آقای روبیو خاطرنشان کرد که سیاست ایالات متحده در قبال کوبا، برخلاف سیاست ایالات متحده در قبال ونزوئلا یا سایر کشورها، یک موضوع حقوقی و قانونی است. «و این قانون، آن چه را که می‌توانیم و نمی‌توانیم با کوبا انجام دهیم، تنظیم می‌کند و کاملاً روشن می‌کند که در نهایت، عادی‌سازی روابط بین کشورهای ما نمی‌تواند به طور کامل اتفاق بیافتد مگر این که یک دموکراسی کارآمد وجود داشته باشد، یا حداقل گام‌هایی به سوی یک دموکراسی کارآمد برداشته شود.»

جدیدترین انتصابات در مورد نخبگان کوبایی و اهرم‌های قدرت آنها، منعکس کننده دیدگاه تزلزل‌ناپذیر دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، برای یک کوبای آزاد است - کوبایی که در آن شبکه‌های مالی غیرقانونی رژیم، دستگاه‌های سرکوبگر، و ساختارهای قدرت ریشه‌دار دوران کاسترو برچیده شوند و مردم کوبا، نه ستمگران آنها، آینده کشور را به ارث ببرند.