مایک والتز، سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد، گفت: «رژیم کاسترو ۶۷ سال است که افسانه‌ای را به جهان فروخته است.»
«دروغ این است که انقلاب، کوبا را آزاد کرد؛ ... اما واقعیت این است که از زمانی که فیدل کاسترو در سال ۱۹۵۹ قدرت را به دست گرفت، مردم کوبا در سرزمین خودشان به گروگان گرفته شده‌اند.»
به‌اصطلاح انقلابِ کاسترو با صدها مورد اعدام در برابر جوخه‌های آتش آغاز شد. سپس نوبت به اردوگاه‌های کار اجباری رسید؛ مکان‌هایی که مسیحیان، کوبایی‌های همجنس‌گرا، کوبایی‌های آفریقایی‌تبار و هر فرد دیگری را که رژیم احساس می‌کرد سلطه آهنین آن را تهدید می‌کند، در خود جای می‌دادند.
در سال‌های پس از آن، بیش از یک میلیون کوبایی به سواحل آمریکا گریختند؛ بسیاری از آنها با سوار شدن بر قایق‌های دست‌ساز و عبور از تنگه فلوريدا، جان خود را به خطر انداختند. شمار بی‌شماری دیگر نیز برای فرار تلاش کردند، اما هرگز به مقصد نرسیدند. میلیون‌ها نفر دیگر در کشور ماندند و مجبور شدند با این واقعیت زندگی کنند که بیان آزادانه عقایدشان می‌تواند به قیمت از دست دادن آزادیشان تمام شود.
آقای والتز گفت: «امروز بیش از ۸۰۰ زندانی سیاسی در زندان‌های کوبا در شرایطی رقت‌بار به سر می‌برند.این افراد شامل هنرمندان، کشیشان، دانشجویان، مادران و پدرانی هستند که تنها «جرم» آنها، استفاده از حق بنیادین آزادی بیان بوده است.»
او افزود: «در همین حال، کسانی خوش‌شانس بوده‌اند و از زندان دور مانده‌اند، همچنان در شرایطی شبیه به زندان زندگی می‌کنند؛ قفسه‌های خالی فروشگاه‌ها، قیمت‌های سرسام‌آور تقریبا برای همه چیز و خاموشی‌هایی که روزها ادامه پیدا می‌کنند.»
کوبا به نظام درمانی رایگان خود می‌بالد، اما وقتی دارو و برق کافی برای زنده نگه داشتن بیماران وجود ندارد، این ادعا چندان معنایی ندارد.
آقای والتز گفت: «طنز تلخ ماجرا اینجا است که رژیم کوبا نمی‌تواند برق کافی برای بیمارستان‌ها، مدارس یا خانه‌های مردم تامین کند، اما برای مجتمع‌های اختصاصی خانواده کاسترو نیز برق کافی دارد. برای پرواز یک جت خصوصی که بستگان مقام‌های رژیم را به کشورهای آمریکای لاتین و اسپانیا می‌برد و باز می‌گرداند نیز برق و امکانات کافی دارد. همچنین برای مراکز جمع‌آوری اطلاعات و جاسوسی در ارتباط با برخی از دشمنان ما نیر امکانات کافی در اختیار دارد.»
برای درک این که این رژیم چگونه هزینه چنین زندگی تجملاتی و اشرافی را تأمین می‌کند، کافی است مسیر پول را دنبال کنیم. این مسیر به «گائسا»، مجموعه اقتصادی عظیم، فاسد، و تحت مدیریت ارتش رژیم منتهی می‌شود؛ نهادی که بخش‌های بزرگی از اقتصاد کوبا را کنترل می‌کند. اسناد مالی محرمانه «گائسا» از وجود ۱۸ میلیارد دلار دارایی جاری پرده برمی‌دارد، رقمی سرسام‌آور. تنها زیر مجموعه گردشگری این مجموعه ۴.۳ میلیارد دلار را در اختیار دارد؛ رقمی نزدیک به ۱۳ برابر مبلغی که هاوانا اعلام کرده بود برای تامین داروخانه‌های کوبا به مدت یک سال به آن نیاز دارد.
رژیم کوبا همچنین برای تأمین هزینه‌های تجمل‌گرایی و ولخرجی‌های خود به برده‌داری مدرن و کار اجباری متوسل شده است. این رژیم از طریق مأموریت‌های موسوم به پزشکی، میلیاردها دلار درآمد کسب کرده است؛ برنامه‌هایی که در چارچوب آنها پزشکان و پرستاران کوبایی به کشورهای مختلف اعزام می‌شوند و سپس حکومت دستمزدهای آنها را مصادره می‌کند.
هاوانا دهه‌ها است که دروغی بزرگ را به جهان گفته است. حقیقت این است که وضعیت داخل کوبا وخیم است و هر روز بدتر می‌شود. اکنون زمان افشای حقیقت است.