بیستوپنج سال پیش در همین ماه، زیر آسمان صاف سپتامبر، زمانی که تروریستهای اسلامگرای افراطی چهار هواپیمای مسافربری را ربودند و آنها را به سلاحهای کشتار جمعی تبدیل کردند، آرامش ایالات متحده درهم شکست.
ساعت ۸:۴۶ صبح ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، پرواز شماره ۱۱ هواپیمایی «آمریکن ایرلاینز» عمداً با برج شمالی مرکز تجارت جهانی در شهر نیویورک برخورد کرد. پرواز شماره ۱۷۵ هواپیمایی «یونایتد» نیز که از فاصلهای نزدیک آن را دنبال میکرد ۱۷ دقیقه بعد، به برج جنوبی کوبانده شد. پرزیدنت ترامپ در بیانیهای از کاخ سفید گفت: «در آن لحظه مشخص شد که کشور ما مورد حمله قرار گرفته است.» پیش از آن که صبح، هر دو برج سر به فلک کشیده بر فراز شهر فرو ریختند و جان هزاران بیگناه را گرفتند و ویرانیهایی غیرقابل تصور بر جای گذاشتند.
تنها ۳۴ دقیقه بعد، در حاشیه پایتخت کشور، در آرلینگتونِ ویرجینیا، پرواز شماره ۷۷ خطوط هوایی آمریکا به ساختمان پنتاگون برخورد کرد و اعضای نیروهای مسلح ایالات متحده و کارکنان دولت را به کام مرگ فرستاد. در میان دود و شعلههای آتش، بازماندگان به ساختمان در حال سوختن بازگشتند تا دیگران را به مکانی امن منتقل کنند.
اما وحشت آن صبح هنوز پایان نیافته بود. مسافران پرواز شماره ۹۳ خطوط هوایی یونایتد دریافتند که هواپیمای آنها بهعنوان سلاح مورد استفاده قرار گرفته است و تصمیم گرفتند مقابله کنند.
در میان آنها، تاد بیمر، همسری فداکار، پدری دلسوز، و مردی با ایمانی عمیق، با آرامش سایر مسافران را در خواندن دعای ربانی همراه کرد و سپس آخرین کلمات جاودانه خود را بر زبان آورد: «آمادهاید؟ بسیار خب. بزن بریم.»
با این کلمات جاودانه، قهرمانان پرواز شماره ۹۳ حملهای جسورانه علیه هواپیماربایان انجام دادند و هواپیما را در مزرعهای خارج از شنکسویل، پنسیلوانیا، به زمین انداختند.
در آن روز شوم، ۲۹۷۷ انسان بیگناه در مرگبارترین اقدام تروریستی تاریخ ایالات متحده جان باختند. با این حال، در میان ویرانی و کشتار آن روز، جهان شاهد شجاعت، دلاوری، و میهنپرستی آمریکاییها بود.
امدادگران، کارکنان پزشکی و هزاران داوطلب به یاری شتافتند، جان خود را به خطر انداختند، و هر آن چه در توان داشتند برای کمک به هموطنان آمریکایی خود فدا کردند.
در روزها، ماهها، و سالهای پس از آن، هزاران میهنپرست آمریکایی داوطلب شدند تا لباس نیروهای مسلح ایالات متحده را بر تن کنند. نزدیک به یک ربع قرن، نسلی کامل از رزمندگان در دفاع از آزادی ما خدمت کردند، جنگیدند و فداکاری کردند.
پرزیدنت ترامپ سوگند یاد کرد: «هیچ وظیفهای برای من بالاتر از تضمین امنیت و رفاه مردم آمریکا وجود ندارد.»
او گفت: «من هرگز در حفاظت از کشورمان از طریق اجرای سیاست خارجی صلح از راه قدرت، اجرای سریع عدالت در قبال دشمنانمان در هر کجا که پنهان شوند، و دفاع قاطعانه از منافع امنیت ملیمان در داخل و خارج از کشور تردید نخواهم کرد.»
پرزیدنت ترامپ گفت: «در میان خاکسترهای محل حادثه، ما عهدی جدی بستیم که هرگز فراموش نکنیم؛ عهدی که باید در قلب هر آمریکایی تجدید شود، در هر کلاس درس آموزش داده شود و در هر جامعهای در سراسر سرزمین ما گرامی داشته شود.»