پیت هگست، وزیر جنگ ایالات متحده، در نشست شانگریلا در سنگاپور گفت ایالات متحده در حال ایجاد یک نیرویی نظامی است که توانایی اعمال قدرت را در هر نقطه از جهان، به ویژه در منطقه اقیانوس آرام، داشته باشد.
او گفت: «ما یک نیروی دفاعی بازدارنده و قدرتمند در غرب اقیانوس آرام ایجاد و حفظ خواهیم کرد که متضمن شود تجاوز نظامی، تشدید نامطلوب تنش و جنگ، اقدامی غیرمنطقی است.» او افزود که این «هسته اصلی صلح از طریق قدرت و شالوده صلحی پایدار در اقیانوس آرام است که به سود همه ما است.»
آقای هگست گفت: «اما این باری نیست که آمریکا بتواند یا باید به تنهایی بر دوش بکشد.» حفظ توازن مطلوب قدرت، مستلزم حضور متحدانی توانمند با قدرت نظامی، ظرفیت صنعتی و اراده سیاسی است. او گفت: «برای مدتهای مدید، امنیت این منطقه به گونه ای نامتناسب، بر قدرت نظامی آمریکا متکی بوده است.»
بهترین موقعیت برای منطقه [اقیانوس آرام] زمانی است که همه کشورها در دستیابی به هدف مشترک صلح و ثبات مشارکت کنند. ایالات متحده آماده است با تمامی متحدان خود درمنطقه اقیانوس آرام همکاری کند تا آنها بتوانند سهم بیشتری در دفاع جمعی ما داشته باشند.
آقای هگست خاطرنشان کرد که کره جنوبی « منظما در زمینه دفاع از خود سرمایه گذاری کرده است، زیرا از این راحتی خیال برخوردار نیست که جنگ را صرفا یک بحث دانشگاهی تلقی کند.» به گفته او، تصمیم کره جنوبی برای افزایش هزینههای دفاعی به استاندارد جدید جهانی ۳٫۵ درصد [تولید ناخالص ملی] و پذیرش مسئولیت بیشتر در دفاع متعارف از خود، نمایانگر درک صحیح این کشور از فضای تهدیدهای امنیتی است.
فیلیپین هم برای مدرنیزه کردن نیروهای مسلح و گارد ساحلی خود سرمایه گذاری بیشتری میکند که شامل یک افزایش ۱۲ درصدی در بودجه دفاعی این کشور است.
ژاپن نیز گامهایی عملی برای تسریع روند بازسازی دفاعی خود برداشته است. هگست گفت: «ما انتظارات زیادی از متحدان ژاپنی خود داریم و با همکاری یکدیگر میتوانیم و باید هر یک سهم خود را برای تقویت اتحاد آمریکا ـ ژاپن ادا کنیم.»
استرالیا هم با گسترش حضور دَوَرانی نیروهای آمریکایی و همکاری در تولید و حفظ تسلیحات مورد نیاز برای نبردهای پیشرفته، نقش فعالتری بر عهده گرفته است.
اندونزی هم به همین منوال، در مسیر نوسازی نیروهای مسلح خود و گسترش سطح رزمایشهای نظامی، گامهای بلندی برداشته است. همچنین رهبری مالزی با سرعت در حال استقرار تیمهای ناظر آسِه آن [انجمن ملل آسیای جنوب شرقی] در مرز تایلند و کامبوج است که وضعیت منطقه را زیر نظارت بگیرند. آقای هگست این اقدام را «نمونهای عملی از تقسیم بار» توصیف کرد.
در مناطق غیر جزیره ای جنوب شرق آسیا، تایلند همچنان همکاریهای نظامی خود با ایالات متحده گسترش میدهد. ویتنام هم ضمن به روز کردن تواناییهای دریاییاش، همکاریهای دفاعی عمل گرایانه خود را با ایالات متحده بسط میدهد.
در جنوب آسیا، هند در حال نوسازی نیروهای نظامی خود است تا سهم بیشتری از بار امنیتی منطقه را، به ویژه در اقیانوس هند، بر عهده بگیرد.
آمریکا در حال اجرای یک بسیج تاریخی ملی برای توسعه شالوده صنعت دفاعی خود است. هگست گفت: «ما بهترین تسلیحات جهان را در مقیاس گسترده، با سرعت بالا و با هزینهای معقول تولید خواهیم کرد.» او گفت در حالی که ایالات متحده از متحدان و شرکای خود میخواهد هزینههای دفاعی خود را به ۳٫۵ درصد [تولید ناخالص ملی] برسانند، آمریکا، خود، بسیار فراتر از این شاخص هزینه خواهد کرد.
ایالات متحده معتقد است باید به کشورهایی کمک کرد که به خودشان کمک میکنند. آقای هگست گفت: « در پذیرش این چشم اندازبرای بنای مجموعهای از کشورهای قدرتمند و متکی به خود که کاملا قادر به دفاع از حاکمیتشان هستند، به ما بپیوندید – کشورهایی که در عین حال، به امنیت جمعی ما و حفظ توازن مطلوب قدرتی که به سود همه ما است، کمک میکنند.»