در تیر ۱۴۰۰، در جریان اعتراضات بیسابقه هزاران شهروند کوبایی که این کشور را به لرزه درآورده بود، یک ترانه هیپهاپ به زبان اسپانیایی به سرعت در شبکههای اجتماعی فراگیر شد. عنوان این ترانه بازی با کلمات شعار کمونیستی محبوب فیدل کاسترو یعنی «پاتریا ای ویدا» یا «میهن و زندگی» بود که به «پاتریا اوُ موئرته» یا «میهن یا مرگ» تغییر داده شده بود. این ترانه که حاصل همکاری هنرمندان مقیم میامی [ایالات متحده] و کوبا بود، از بیکفایتیهای حکومتی میگفت که از مردمش سرقت میکرد. این ترانه به سرود امید و تولدی دوباره برای کسانی تبدیل شد که برای کشورشان آرزوی آینده ای بهتر داشتند.
این شعار بار دیگر، این بار در فرودگاه میامی، طنینانداز شد که حامیان لوئیس مانوئل اوترو آلکانتارا، زندانی پیشین عقیدتی کوبا، برای استقبال از او گرد آمده بودند. این هنرمند و موسیقیدان مخالف حکومت، که یکی از نویسندگان و خالقان این ترانه هم هست، پس از اعتراضات سال ۱۴۰۰، به اتهام «اخلال در نظم عمومی» و «توهین به نمادهای ملی» به حبس در زندان با حداکثر تدابیر امنیتی محکوم شد و اکنون، به شرط پذیرش تبعید ازهمان سرزمین، آزاد شده است.
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، در استقبال از اوترو آلکانتارا، او را فردی «شجاع» خواند.
او گفت: « تنها "جرم" اوترو آلکانتارا این بود که حاضر نشد سکوت کند و از هنرش برای مطالبه آزادیهای اساسیای استفاده کرد که مردم عادی کوبا نزدیک به هفت دهه از آن محروم بودهاند. ترس حکومت از اینکه مردم عادی کوبا از واقعیت زندگی زیرنظام کمونیستی و سرکوب دائمی بگویند، با زندانی کردن اوترو آلکانتارا محرز شد. او به این دلیل که جرئت کرد کوبایی آزاد را متصور شود، بارها مورد آزار، بازداشت و حبس قرار گرفت، اما امروز در تبعید است.»
آقای روبیو همچنین از جنبش سان ایسیدرو، مجموعهای از هنرمندان، روزنامهنگاران و فعالان مدنی که سالها از حق آزادی بیان در کوبا دفاع کرده و اوترو آلکانتارا در شکلگیری آن نقش داشته، قدردانی کرد. او این گروه را «چراغ امید برای نسلی از کوباییها خواند که حاضر نشدند زیر سلطه استبداد زندگی کنند.»
بسیاری از کسانی که به صورت مسالمتآمیز علیه حکومت کوبا اعتراض کردهاند و شماری از همکاران هنرمند اوترو آلکانتارا همچنان در حبساند. از جمله آنها مایکل کاستیو پرز، یکی از نویسندگان مشترک ترانه «میهن و مرگ» و از بنیانگذاران جنبش سان ایسیدرو است.
آقای روبیو گفت: «ما خواستار آزادی فوری بیش از هفتصد زندانی سیاسی هستیم که به ناحق توسط حکومت بازداشت و زندان شده اند.»
اوترو آلکانتارا هم ضمن اشاره به وضعیت آنها گفت: «ما به تلاش خود ادامه خواهیم داد تا کوبا بتواند آزاد شود زیرا یک کوبای آزاد به معنی آن است که دیگر عزیز هیچ مادر یا همسری زندانی سیاسی نخواهد بود.»
آقای روبیو گفت: «جامعه جهانی باید دست از نادیده گرفتن نقض حقوق بشر توسط حکومت کوبا بردارد و همراه با ما خواستار پایان سرکوب مردم این کشور شود.»