این موضع رسمی دولت ایالات متحده آمریکا است:
اهداف «راهبرد شرق آسیا و اقیانوس آرام» راهبرد دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، فتح آینده اقتصادی و جلوگیری از رویارویی نظامی با رهبری از موضع قدرت است.
دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، به تنهایی بیش از سه دهه فرضیههای اشتباه آمریکا در مورد چین را تغییر داد. فرضیههایی که میگفتند با باز کردن بازارهایمان به روی چین، تشویق کسب و کارهای آمریکایی به سرمایه گذاری در چین، و برونسپاری تولیداتمان به چین، آمریکا ورود چین به فضای به اصطلاح «نظم بینالمللی مبتنی بر قوانین» را تسهیل خواهد کرد.
این اتفاق نیافتاد.
چبن ثروتمند و قدرتمند شد و از ثروت و قدرت خود در خدمت مزایای چشمگیرش استفاده کرد.
منطقه هند-آرام در حال حاضر منشأ تقریباً نیمی از تولید ناخالص داخلی جهان بر اساس برابری قدرت خرید و یکسوم تولید ناخالص داخلی جهان بر اساس تولید ناخالص داخلی اسمی است. این سهم مطمئناً در طول قرن بیست و یکم افزایش خواهد یافت.
دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، در طول سفرهای اکتبر ۲۰۲۵ خود، توافقنامههای مهمی را امضا کرد که پیوندهای قدرتمند تجاری، فرهنگی، فناوری، و دفاعی آمریکا را عمیقتر و تعهد ایالات متحده را به یک منطقه هند-آرام آزاد و باز تأیید میکند.
از زمان بازگشایی اقتصاد چین به روی جهان در سال ۱۹۷۹، روابط تجاری بین دو کشور ما اساساً نامتوازن بوده و هست. آن چه که به عنوان رابطهای میان یک اقتصاد بالغ و ثروتمند و یکی از فقیرترین کشورهای جهان آغاز شد، به رابطهای بین دو اقتصاد تقریباً همتا تبدیل شده است. این در حالی است که حتی تا همین اواخر، موضع آمریکا ریشه در همان فرضیههای گذشته داشت.
هدف نهایی ما ایجاد پایه و اساس برای نشاط اقتصادی بلندمدت است. نکته مهم این است که این امر باید با تمرکز قوی و مداوم بر بازدارندگی برای جلوگیری از جنگ در منطقه هند-آرام همراه باشد.
ایالات متحده باید با متحدان و شرکای پیمان خود همکاری کند تا با شیوههای اقتصادی غارتگرانه مقابله کند و از قدرت اقتصادی ترکیبی خود برای کمک به حفظ جایگاه برتر خود در اقتصاد جهانی و اطمینان از اینکه اقتصادهای متحد تابع هیچ قدرت رقیبی نمیشوند، استفاده کند.
ایالات متحده باید به بهبود روابط تجاری (و سایر روابط) با هند ادامه دهد تا دهلی نو را به مشارکت در امنیت منطقه هند-آرام، از جمله از طریق همکاری چهارجانبه مداوم با استرالیا، ژاپن، و ایالات متحده، تشویق کند.
به درستی، تمرکز زیادی بر تایوان وجود دارد، تا حدودی به دلیل تسلط تایوان بر تولید نیمههادی، اما بیشتر به این دلیل که تایوان دسترسی مستقیم به زنجیره جزایر دوم را فراهم میکند و شمال شرقی و جنوب شرقی آسیا را به دو منطقه مجزا تقسیم میکند.
با توجه به این که سالانه یک سوم کشتیرانی جهانی از دریای چین جنوبی عبور میکند، این امر پیامدهای عمدهای برای اقتصاد ایالات متحده دارد. از این رو، جلوگیری از درگیری بر سر تایوان، در حالت آرمانی با حفظ برتری نظامی، یک اولویت است.
ایالات متحده همچنین سیاست اعلامی دیرینه خود در مورد تایوان را حفظ خواهد کرد، به این معنی که ایالات متحده از هیچ تغییر یکجانبهای در وضع موجود در تنگه تایوان حمایت نمیکند.
آمریکا ارتشی را ایجاد خواهد کرد که قادر به رد تجاوز در هر کجای زنجیره اول جزایر باشد. اما ارتش آمریکا نمیتواند این کار را به تنهایی انجام دهد.
جلوگیری از درگیری مستلزم یک موضع هوشیارانه در منطقه هند-آرام، یک پایگاه صنعتی دفاعی نوسازیشده، و سرمایهگذاری نظامی بیشتر از سوی آن/متحدان است.
دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، به امنیت و رفاه آمریکا و شرکای شرق آسیا متعهد است.